W 1995 roku, z okazji III Światowego Dnia Chorego, papież Jan Paweł II wydał orędzie, w którym podkreślił znaczenie troski Kościoła o chorych i cierpiących. Orędzie to było kontynuacją wcześniejszych inicjatyw papieża, mających na celu zwrócenie uwagi na potrzeby osób chorych i ich rodzin.
Papież Jan Paweł II zwrócił uwagę na zbawcze czyny Jezusa, które niosły ratunek wszystkim, którzy byli w niewoli zła. W swoim orędziu podkreślił, że Kościół od samego początku swojego istnienia okazywał troskę chorym, kontynuując misję Chrystusa.
Jednym z kluczowych elementów orędzia było przypomnienie o znaczeniu modlitwy i sakramentów w życiu chorych. Papież zachęcał do modlitwy za chorych, aby w ten sposób wyrazić solidarność i wsparcie dla cierpiących. Modlitwa, zdaniem Jana Pawła II, jest nie tylko wyrazem współczucia, ale także źródłem siły i nadziei dla chorych.
Papież podkreślił również rolę sakramentów w życiu chorych, zwłaszcza sakramentu namaszczenia chorych. Sakrament ten, jak zaznaczył Jan Paweł II, jest znakiem obecności Chrystusa i źródłem duchowego wsparcia dla cierpiących. Sakrament namaszczenia chorych ma na celu nie tylko uzdrowienie fizyczne, ale także duchowe umocnienie i pocieszenie.
W swoim orędziu papież Jan Paweł II zwrócił uwagę na potrzebę tworzenia wspólnoty wokół chorych. Zachęcał do budowania więzi międzyludzkich, w których chorzy mogą znaleźć wsparcie i zrozumienie. Wspólnota, zdaniem papieża, jest miejscem, w którym chorzy mogą doświadczyć miłości i troski innych.
Orędzie na III Światowy Dzień Chorego było również wezwaniem do modlitwy za personel medyczny i wszystkich, którzy opiekują się chorymi. Papież podkreślił, że ich praca jest niezwykle ważna i godna szacunku, a modlitwa może być dla nich źródłem siły i wytrwałości.
W swoim przesłaniu Jan Paweł II zachęcał również do refleksji nad własnym cierpieniem i ofiarowaniem go w intencji chorych. Cierpienie, jak zaznaczył papież, może stać się drogą do duchowego wzrostu i zbliżenia do Chrystusa.
Orędzie na III Światowy Dzień Chorego było wyrazem głębokiej troski Kościoła o chorych i cierpiących. Podkreślało znaczenie modlitwy, sakramentów, wspólnoty i ofiary w życiu chorych, a także rolę personelu medycznego w opiece nad nimi. Było to przypomnienie o nieustającej obecności Chrystusa w życiu chorych i wezwanie do okazywania im miłości i wsparcia.
