W ostatnich dniach wśród wiernych pojawiło się pytanie dotyczące prawidłowej pisowni imienia świętego Szarbela, znanego również jako Charbel. W związku z tym, Komisja Episkopatu Polski (KEP) podjęła decyzję w tej sprawie, zasięgając opinii ekspertów w dziedzinie języka arabskiego i Rady Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk (PAN).
Święty Szarbel, urodzony jako Jusuf Makhluf, był maronickim mnichem i pustelnikiem, który żył w Libanie w XIX wieku. Jego kult rozprzestrzenił się na cały świat, a wierni zwracają się do niego z prośbami o wstawiennictwo w różnych intencjach.
Komisja Episkopatu Polski, po konsultacjach z arabistami i Rady Języka Polskiego PAN, zdecydowała, że w języku polskim imię świętego powinno być zapisywane jako "Szarbel". Decyzja ta wynika z faktu, że imię to pochodzi z języka syriackiego (inaczej syro-aramejskiego), który jest językiem liturgicznym Kościoła maronickiego.
Wybór pisowni "Szarbel" ma na celu zachowanie oryginalnego brzmienia imienia świętego, które jest używane przez wiernych w Libanie i innych krajach, gdzie kult świętego jest żywy. Jednocześnie, decyzja ta ma na celu uniknięcie nieporozumień i błędów w pisowni, które mogłyby wprowadzać zamieszanie wśród wiernych.
Komisja Episkopatu Polski podkreśliła, że decyzja w sprawie pisowni imienia świętego Szarbela została podjęta w duchu poszanowania dla tradycji i kultury Kościoła maronickiego, a także w celu zapewnienia jednolitości w języku polskim.
W związku z powyższym, wierni i duchowni w Polsce powinni stosować się do zaleceń Komisji Episkopatu Polski i zapisywać imię świętego jako "Szarbel". Decyzja ta ma na celu ułatwienie komunikacji i modlitwy, a także zachowanie szacunku dla tradycji i dziedzictwa Kościoła maronickiego.
