S. Mariachiara Ferrari, franciszkanka i lekarz internista, od początku pandemii Covid-19 pracowała w szpitalu w Piacenzy, opiekując się chorymi na koronawirusa. Jej doświadczenia z tego okresu są poruszające i pełne refleksji nad sensem cierpienia, śmierci i zmartwychwstania.
Najtrudniejsze dla s. Mariachiary były prośby umierających pacjentów o możliwość pożegnania się z najbliższymi. "Nie mogłam zrobić nic więcej, jak podstawić umierającym do ucha słuchawkę telefonu" – wspomina zakonnica. Te chwile były dla niej wyzwaniem duchowym i emocjonalnym, przypominającym o konieczności zmartwychwstania i nadziei na życie wieczne.
Praca przy chorych na Covid-19 była dla s. Mariachiary także okazją do głębszego zrozumienia cierpienia i śmierci. Widząc, jak pacjenci umierają w samotności, bez możliwości pożegnania się z bliskimi, doświadczyła ona głębokiego poczucia bezradności i tęsknoty za życiem po śmierci.
Jednak w obliczu tych trudności, s. Mariachiara odkryła także siłę wiary i nadziei. Praca w szpitalu była dla niej szansą na głębsze zrozumienie tajemnicy zmartwychwstania i obecności Chrystusa w cierpieniu i śmierci. "Doświadczyliśmy konieczności zmartwychwstania" – mówi zakonnica, podkreślając, że wiara pomogła jej znaleźć sens w trudnych chwilach.
Opieka nad chorymi na Covid-19 była także wyzwaniem dla s. Mariachiary jako lekarki. Musiała ona zmierzyć się z własnymi lękami i niepewnością, jednocześnie starając się zapewnić pacjentom jak najlepszą opiekę medyczną. Jej doświadczenia pokazują, jak ważna jest empatia, współczucie i duchowa opieka w pracy z chorymi.
Praca s. Mariachiary Ferrari w szpitalu w Piacenzy jest przykładem heroizmu, poświęcenia i głębokiej wiary. Jej doświadczenia z opieki nad chorymi na Covid-19 są przypomnieniem o konieczności zmartwychwstania i nadziei na życie wieczne, nawet w obliczu śmierci i cierpienia.
