Historia Pinokia, drewnianego pajacyka, który stał się chłopcem, jest nie tylko klasyczną opowieścią dla dzieci, ale również pretekstem do refleksji nad empatią wobec istot żywych i nieożywionych.
Pinokio, mimo że był tylko drewnianą lalką, wykazywał cechy przypominające ludzkie emocje i zachowania. Jego pragnienie bycia prawdziwym chłopcem i zdolność do odczuwania bólu i radości sprawiają, że trudno traktować go wyłącznie jako przedmiot.
Pytanie, czy potrafiłbyś zniszczyć drewnianego Pinokia, jest prowokacyjne i zmusza do zastanowienia się nad granicami empatii. Czy wyrywanie rąk drewnianej lalce jest gorsze od wyrywania kół drewnianemu samochodzikowi?
Odpowiedź na to pytanie może być złożona. Z jednej strony, Pinokio był stworzeniem, które wykazywało cechy żywej istoty, z drugiej zaś, był tylko przedmiotem wykonanym z drewna.
Empatia wobec istot żywych i nieożywionych jest kwestią stopniowalną. W przypadku Pinokia, jego ludzkie cechy i pragnienia mogą budzić większą empatię niż zwykły drewniany samochodzik.
Współczesne dyskusje na temat praw zwierząt i etyki traktowania istot żywych często odwołują się do analogii z Pinokiem. Ludzie zastanawiają się, czy niektóre zwierzęta, ze względu na swoją inteligencję i zdolność do odczuwania emocji, nie powinny być traktowane z większym szacunkiem i empatią.
