W ostatnich latach coraz częściej zastanawiamy się nad rolą Kościoła w społeczeństwie. Wielu wiernych zauważa, że brak ubóstwa w instytucji, która ma na celu głoszenie Ewangelii, budzi niepokój. Czy to oznaka, że coś nie gra w Kościele?
Niektórzy twierdzą, że zracjonalizowaliśmy sobie bogactwo, nieruchomości, aktywa i pasywa w Kościele. Stworzyliśmy nową teologię, która usprawiedliwia ten stan rzeczy. Ta nowa teologia jest jednak daleka od nauk Jezusa, który nauczał o prostocie i skromności.
Jednak czy brak ubóstwa w Kościele jest tylko kwestią materialną? Może to być również oznaka głębszego problemu - utraty pierwotnej misji. Staliśmy się bardziej urzędnikami niż apostołami, skupiając się na administracji i zarządzaniu majątkiem, zamiast na głoszeniu Słowa Bożego i służbie bliźnim.
To prowadzi do pytania: czy Kościół może być prawdziwie ubogi, jeśli nie wróci do swoich źródeł - do nauk Jezusa o miłości, prostocie i służbie? Czy możliwe jest, aby instytucja, która posiada ogromne zasoby materialne, nadal była wierna swojemu powołaniu?
Niektórzy duchowni i wierni próbują odpowiedzieć na te pytania, podejmując inicjatywy mające na celu odnowienie Kościoła. Starają się żyć zgodnie z Ewangelią, dzieląc się tym, co mają, i skupiając się na duchowym wymiarze wiary.
Jednak czy te wysiłki są wystarczające? Czy Kościół jako całość jest gotów na taką transformację? Te pytania pozostają otwarte, ale jedno jest pewne - brak ubóstwa w Kościele jest sygnałem, że coś wymaga uwagi i refleksji.
Może nadszedł czas, aby Kościół powrócił do swoich korzeni i przypomniał sobie, że prawdziwe bogactwo nie leży w materialnych dobrach, ale w miłości, służbie i wierności Ewangelii.
